Ιστορίες του δρόμου...

Category: Miata club

Published on Monday, 23 May 2011 19:09

Written by Vlahopoulos George

Hits: 583

Δευτέρα απόγευμα στο club.

Το καλοκαιράκι έχει αρχίσει να μπαίνει και οι καρέκλες, τα ποτά και τα αναψυκτικά έχουν απλωθεί στο αδιέξοδο της Νικομήδους κάτω από τα γραφεία, μιας και μας αρέσει να απλωνόμαστε στη δροσιά του δρόμου.

Κόσμος πολύς μαζεμένος, συζητήσεις διάφορες με θέματα ετερόκλητα όταν ξαφνικά ο Κώστας Ψ. λέει:

Ρε σεις, πότε και πως αποκτήσατε το miata? Να σας πω εγώ πρώτα.

Εγώ λοιπόν "έβαλα στο μάτι" το μωρό από το 1990-1. Ήλπιζα να είναι το πρώτο αυτοκίνητο που θα έπαιρνα... Σποραδικά μάλιστα η απόκτησή του χρησιμοποιήθηκε και σαν "καροτάκι" από άνωθεν προκειμένου να "περάσω πανελλήνιες" (χα χα τρομερή έκφραση, στο λεξιλόγιο κάθε νεοελληνικής οικογένειας)....

Δυστυχώς όμως το πρώτο καταδικό μου αυτοκίνητο ήρθε σαν δώρο ...7 χρόνια αργότερα, το 1998 και ήταν ένα ...swift1.3 (πολύ το συμπάθησα δεν έχω παράπονο)... Τελικά το μωρό το απέκτησα με ανταλλαγή και προσωπική εργασία και οικονομίες περίπου 11 χρόνια αργότερα από την πρώτη σκέψη, το 2002.
Ευτυχώς δεν άκουσα πολλά περί κάμπριο, μη χρηστικότητας, κινδύνου και τέτοια... μάλλον επειδή φαινόμουν αποφασισμένος και είχα πρήξει το σύμπαν για χρόνια... και τα λίγα που άκουσα όπως μπήκαν βγήκαν...
Από τότε κάθε μέρα νιώθω ότι έκανα τη σωστή επιλογή.

Σε εμένα, είπε ο Κώστας Σ., το βίτσιο ξεκίνησε από το 1989 που παρουσιάστηκε το μωρό. Το 1994 (πριν πάρω δίπλωμα ακόμα) πήγα και δούλεψα στην Mazda το καλοκαίρι, για να είμαι κοντά του (αλήθεια, δεν κάνω πλάκα)....
3 φορές είχα βρεθεί στην αντιπροσωπεία (1996,2000,2002) και τις 3 φορές πήρα διαφορετικά αυτοκίνητα (ενώ ζαχάρωνα το Miata πήρα Α145, Kia Sportage, A147) για λόγους που ακόμα και εγώ δεν έχω καταλάβει....Ε, την 4η φορά δεν άντεξα. Είπα και εγώ "Ή τώρα ή ποτέ" και βούτηξα μέσα στην ΡΕΚΟΡ και 15/5/2003 παρέλαβα τον κινούμενο έρωτα.

Χμ… έκανε ο Δημήτρης Π. Να σας πω και την δική μου ιστορία:

Στα μέσα Φεβρουαρίου 2003 τρακάρω στην Κατεχάκη (μπροστά από το νοσοκομείο της αεροπορίας) με το Fiat Bravo το οποίο είχα από το 1997. Έπεσα πάνω σ' ένα σταματημένο Audi A4. To Bravo έγινε καλοκαιρινό μπροστά (2 φανάρια, 2 φτερά, καπό, προφυλακτήρας, μάσκα, ψυγείο). Το πάω στον φαναρτζή, όπου μένει 15 ημέρες το αυτοκίνητο μέσα. Σ' αυτό το 15νθήμερο, μέσα στην τσατίλα από την ταλαιπωρία που τράβαγα, άρχισα να φλερτάρω με την ιδέα ενός διθέσιου κάμπριο αυτοκινήτου, το οποίο πάντα υπήρχε στο πίσω μέρος του μυαλού μου. Οι επιλογές που σκεφτόμουν -και ήταν οικονομικά εφικτές- ήταν τρεις: το δικό μας, την μπαρκέτα και την Z3 μεταχειρισμένη. Η μπαρκέτα απορρίφθηκε λόγω μπροστινής κίνησης, και η Z3 λόγω του ότι δεν μου άρεσε η ιδέα του μεταχειρισμένου. Μέχρι να το σκεφτώ όμως, παρέλαβα το Bravo σε άψογη κατάσταση, καλύτερο και από καινούργιο (φτιάχτηκαν και κάτι μικροζημιές που είχε γύρω-γύρω). Οπότε η ιδέα άρχισε να σβήνει μέσα στο μυαλό μου. Πάω και βάζω στο Bravo ένα φοβερό MP3 player της Kenwood και τα ανάλογα ηχεία, και αρχίζω να το χαίρομαι λες και ήταν καινούργιο. Δέκα (10 !) ημέρες αφότου παρέλαβα το Bravo, και ενώ ήμουν στο Βόλο, πέφτει πάνω μου, ενώ ήμουν σταματημένος πίσω από 3 αμάξια, ένα RAV4. Πίσω μου βουλιάζει προφυλακτήρα και πόρτα πορτ-παγκάζ, και μπροστά το Bravo γίνεται πάλι καλοκαιρινό! Ακριβώς η ίδια ζημιά με το προηγούμενο ατύχημα! Άντε πάλι στο φαναρτζή, άντε πάλι κάθε πρωί ταξί για να πάω στο νοσοκομείο. Οπότε το πρωί της Μ. Δευτέρας, και ενώ είμαι στην Κατεχάκη μέσα στο ταξί, βλέπω τη βιτρίνα της Ελσταρ. Λέω στον ταξιτζή "σταμάτα εδώ". Μπαίνω μέσα στην Ελστάρ, ο πωλητής ήταν με την τσίμπλα στο μάτι, και του λέω: "ενδιαφέρομαι για αυτό το αμάξι" δείχνοντας το cerrion silver MX-5 που είχε στην έκθεση. Ε, την Μεγάλη Πέμπτη παρέλαβα δύο αυτοκίνητα, το Bravo από τον φαναρτζή και το "μωρό" από την Ελστάρ.

Ωραία φάση είπε ο Γιώργος Β. κι αφού ρούφηξε λίγο haig είπε:

Η καψούρα για την απόκτηση του ξεκίνησε το 1989, που φοιτητής στην Ιταλία, διάβασα την πρώτη του παρουσίαση στους 4Τ. Βέβαια τα φράγκα δεν υπήρχαν τότε και ούτε περνούσε από το μυαλό μου να το ζητήσω στον πατέρα μου. (Θα άρχιζε το κατά Στυλιανό ευαγγέλιο, το οποίο ξεκινά με την γνωστή φράση "γ..ώ" και ακολουθούν διάφοροι άγιοι και αγίες της Εκκλησίας μας...) 10 χρόνια μετά κι αφού είχα φτιάξει ένα αρκετά καλό πακέτο από την 10ετη μου ενασχόληση με το ΧΑΑ, σκεφτόμουν ότι η ώρα απόκτησης ήταν πολύ κοντά. Για να μην κρύβομαι, επειδή έβλεπα ότι οι επιλογές μου (μετοχούλες) είχαν αρχίσει να παίρνουν τον ανήφορο, το συζήτησα με την νυν σύζυγό μου που τότε ήταν 5 μήνες κοπέλα μου.
Η ατάκα της έχει γράψει ιστορία: " Είναι αγόρι μου η καψούρα σου? Είναι η τρέλα σου? Χτύπα το τώρα!!!. Οι μετοχές σήμερα ανεβαίνουν αύριο θα κατεβαίνουν. Κάντο λοιπόν για να το ευχαριστηθείς!"
Έτσι, 1/7/1999 κι αφού εξαργύρωσα καμιά χιλιαριά κομμάτια XIOSBANK, το μωρό έγινε δικό μου. Περιττό να σημειώσω ότι αν δεν την άκουγα, μάλλον τώρα δεν θα ήμουνα εδώ αλλά στο Skoda club!!!!

Ο φίλος από τη Σαλονίκη Γιώργος Π, χαμογέλασε και είπε:

Η αγάπη μου για το miata χρονολογείται από την ημέρα της παρουσίασής του. Το 1989 ήμουν 20 χρονών και μόλις το είδα εξώφυλλο στους 4Τροχούς το ερωτεύτηκα. “Αυτό το αυτοκίνητο θέλω”, έλεγα μέσα μου, “και μόλις μπορέσω θα το αποκτήσω”. Από τότε παρακολουθούσα αδιαλείπτως όλη την πορεία της εξέλιξης του miata, mx-5, eunos, roadster. Έπρεπε να περάσουν από εκείνη τη στιγμή τέσσερα άλλα αυτοκίνητα από τα χέρια μου και δεκατρία χρόνια για να καθίσω στο κάθισμα του οδηγού του miata. Ξαφνικά ένα Σάββατο πρωί, αρχές Νοέμβρη του 2002, πήγα στην Mazda. Είχα αποφασίσει να το δω από κοντά και ήξερα ήδη ότι το θέλω μαύρο. Μπαίνοντας στην έκθεση, βλέπω ένα μαύρο με καφέ καθίσματα. “Ποιο είναι αυτό;” ρώτησα και έκατσα αμέσως στη θέση του οδηγού. “Είναι καινούρια έκδοση, λέγεται camel και ήρθαν μόνο 50 κομμάτια”, μου απάντησαν. Χωρίς δεύτερη σκέψη και αφού το περιεργάστηκα για τουλάχιστον δύο ώρες, ρώτησα το ποσό της προκαταβολής που έπρεπε να δώσω για να το “κλείσω”. Έφυγα αμέσως, πήγα να πάρω χρήματα και σε μία ώρα όλα είχαν τελειώσει. “Θα περιμένετε δεκαπέντε ημέρες”, μου είπαν. “Βρε εδώ περίμενα δεκατρία χρόνια, θα κολλήσω τώρα στις ημέρες”, σκέφτηκα και έφυγα με ένα συναίσθημα που σου μένει όταν δεν έχεις συνειδητοποιήσει ακόμα ότι το όνειρο γίνεται πραγματικότητα. Ε λοιπόν, όταν πήγα να το παραλάβω δεν το πίστευα ότι αυτό το συγκεκριμένο, το mazda, το miata, το roadster, το μαύρο, που περίμενε γυαλισμένο στην είσοδο, ήταν το ΔΙΚΟ ΜΟΥ. Ήμουν πλέον περήφανος κάτοχος ενός Mazda Mx-5 1.6i camel.Η ατάκα που άκουσα και θα μου μείνει αξέχαστη σε στιχομυθία με φίλο μου: - “το αποφάσισα αμέσως, μέσα σε δύο ώρες από τότε που το είδα!”- “άσε ρε... αφού το ήθελες από 20 χρονών, το σκεφτόσουν τόσα χρόνια!” Από τότε άρχισαν οι βόλτες, οι εκδρομές, οι γνωριμίες πρώτα με τα παιδιά του club της Αθήνας και μετά με αυτά του club της Θεσσαλονίκης. Διαπίστωσα αμέσως,αλλά και μέσω του internet, ότι όλοι οι απανταχού κάτοχοι των miata συνθέτουν μια μεγάλη παρέα με κύριο γνώρισμα την τρέλα τους για το συγκεκριμένο αυτοκίνητο. Οι πρώτοι μου γνώριμοι και τώρα φίλοι μου; Blacktan, george, dimx-5, Soc, και μετά pro, fevgas, lunatic. Τι να πρωτοθυμηθώ από τις πρώτες συναντήσεις μας; Που πήγα μόνος χωρίς να ξέρω κανέναν στην πρώτη εκδρομή στην Αθήνα αυθημερόν Κυριακή και πέρασα υπέροχα; Που περίμενα μόνος στον «Λαινόπουλο», και μόλις άρχισαν να καταφθάνουν ένας-ένας όλα τα μέλη του club, έτυχα μιας υποδοχής που δεν πρόκειται να την ξεχάσω ποτέ; Το “μωρό” μου με συνοδεύει μονίμως ανοιχτό, μου φτιάχνει το κέφι όταν δεν έχω διάθεση, με σπρώχνει να γνωρίσω καινούριες διαδρομές, κάνουμε μαζί παιχνίδια στο δρόμο, και με κρατάει πάντα ερωτευμένο με αυτό που λέγεται miata.Από την πρώτη γνωριμία μας έχουν περάσει δεκαεπτά μήνες και 17500 χιλιόμετρα.
Σας πληροφορώ ότι δεν έχει αλλάξει τίποτα στη σχέση μας, παρά μόνο ότι πλέον γνωριζόμαστε καλύτερα. Ξέρω τι θέλει, καταλαβαίνει τι θέλω, και όλα κυλάν αρμονικά. Όταν το παρήγγειλα σκεφτόμουν ότι θα το κρατήσω για πάντα. Τώρα είμαι σίγουρος.

Ο Δημήτρης Ρ., ρώτησε τότε να πω κι εγώ την δική μου ιστορία? Βέβαια του είπε όλη η παρέα, η οποία είχε χαρεί πολύ με όλες αυτές τις «εξομολογήσεις» και δίψαγε να ακούσει κι άλλα.

Να λοιπόν…. Η δικιά μου ιστορία έχει ως εξής: πούλησα ένα αυτοκίνητο που έλεγα ότι θα κρατήσω για ΠΑΝΤΑ, το CRX-VTEC. Το αυτοκίνητο αυτό ήταν και θα είναι πάντα ο πρώτος έρωτας, μέχρι την ημέρα που γνώρισα τον Κον Κοντολέων (quark) με το επετειακό του μοντέλο. Ήταν η ώρα να αλλάξω μετά από 9 χρόνια αυτοκίνητο. Αγόρασα καλοκαίρι του 2001 το 1600άρι facelift. Μετά από 7 περίπου μήνες το πούλησα και αγόρασα το 1800άρι. Γενικά το αυτοκίνητο αυτό όταν το οδηγάω με κάνει να ξεχνάω όλα μου τα προβλήματα. Πέρασα πολλά το τελευταίο διάστημα, όπως διαζύγιο και επαγγελματικά, αλλά κάθε φορά που οδηγούσα ανοιχτός με τη μουσικούλα μου αισθανόμουνα ότι αυτό το μαύρο άψυχο πραγματάκι με τις ρόδες εκανε όλα αυτά τα προβλήματα να φαίνονται τόσο ασήμαντα...λες και αισθανόταν τι περνάω και φρόντιζε όλα να μου τα κάνει τόσο ξεκάθαρα. Για το λόγο αυτό το αγαπάω τόσο πολύ. Μου στάθηκε σε μια περίοδο δύσκολη για μένα....

Ο Νίκος Θ. ρούφηξε λίγο τζιν και είπε:

Όλα ξεκίνησαν τον Αύγουστο του 2001 που πήρε πόδι το ραλί.
Ψάχνοντας στην αγορά για αρκετό καιρό, έκανα και μία επίσκεψη στη Ρεκόρ στη Γλυφάδα καθώς δεν μου περνούσε και απαρατήρητο το μιατάκι.
Μπαίνοντας μέσα σε ένα BRG 1.6 ΜΚ2,5 που είχε στη βιτρίνα άρχισα να το βλέπω με άλλο μάτι, με το μάτι που έλεγε, άντε σοβαρέψου και άσε τα σαξοραλοπουντάκια, ήρθε η ώρα για ένα αυτοκίνητο που θα σου προσφέρει οδηγική απόλαυση. Μου ήρθε όμως κάπως βαρύ οικονομικά για καινούργιο και αποφάσισα να το πάρω μεταχειρισμένο. Έψαξα αρκετά έως Δεκέμβριο, που ήρθε η στιγμή που βρήκα το ΜΧ που έχω στην κατοχή μου.

Ο Μεγακλής Ε. ήπιε λίγο Gatorade που παντα κουβαλαγε από το γυμναστήριο και με τον γνωστό κοφτό και σύντομο τρόπο είπε:

Εγώ πάλι βλέποντας το ΜΚ2.5 σε μικρή παρουσίαση στα ΝΕΑ, όπου έλεγε 1800 με 160 άλογα, λέω εδώ είμαστε...η τιμή του crx έπεφτε απειλητικά και έτσι ξεκινώ ένα πρωινό για ΕΛΣΤΑΡ και του λέω θέλω να το δω. Με στέλνει στο Καλυφτακι, με 150 miata όπου μόλις έκατσα μέσα σε ένα λευκό υπέστην ανεπανόρθωτες ψυχολογικές βλάβες.
Το έκλεισα την ίδια μέρα, αλλά περίμενα 4 μήνες να έρθει. Χαλάλι...

To be continued.....

• < Prev
• Next >